Wim Le Page @wimlepage

We maken er een traditie van (hopelijk). Vorig jaar was het eerste jaar dat ik kwam met Boardgames Wrapped. Drie top 5-lijstjes met telkens een aantal eervolle vermeldingen. Eén voor spellen voor 3 of meer spelers, een top 5 tweepersoonsspellen en de top 5 solospellen.

En dat zullen we dit jaar herhalen! Dus trakteer ik jullie ook in 2025 op drie bordspellen-tops met spellen die ik het afgelopen jaar speelde. Het zijn dus niet noodzakelijk enkel de nieuwste spellen, maar uiteraard zitten die ertussen, maar dus ook klassiekers. Omdat er natuurlijk overlap kan zijn met de lijsten van 2024 zal ik die spellen slechts beknopter toelichten.

Laten we eraan beginnen met de top 5 voor 3 of meer spelers.

Eervolle vermeldingen

Nu ja, laten we beginnen met de spellen die de top 5 nét niet haalden 🙂

Deduckto

Deduckto is een erg luchtig deductiespel, hierin probeert elke speler via aanwijzingen te raden welk dier, welke vermomming en welke locatie op hun verborgen kaart staat. De regels zijn simpel, en gecombineerd met leuke artwork van dieren in vermomming, maakt dit het spel zowel vlot als geestig. Dit maakt Deduckto een tof spel voor het gezin of een kwartiertje breinprikkeling tussendoor voor iets doorwinterde spelers.

Tempel des Schreckens

Tempel des Schreckens is de Duitstalige variant van een spel dat in het Nederlands in een andere editie onder de naam Time Bomb beschikbaar is. Maar de thematiek van de schattenjagers in een jungle spreekt mij meer aan, en dankzij de volledige taalonafhankelijke spelcomponenten is deze Duitse versie ook vlot speelbaar.

Tempel des Schreckens is een semi-coöperatief kaartspel met verborgen rollen, een zogenaamd social deduction spel. De meesten zijn avonturiers in een tempel op zoek naar goud, maar sommigen onder jullie zijn tempelwachters die je in de val willen lokken. Je praat, liegt, zoekt kamers en onthult schatkisten of valstrikken. Door de willekeur van de kaartverdeling kunnen leugens wel onder de radar blijven. Slagen de avonturiers erin om alle schatten te vinden voor het einde? Of lukt het de tempelwachters om dit te voorkomen? Het bluffelement, de geheime rollen en de wisselende spanningsboog maken dit tot een compact maar verrassend diep spel.

DroPolter

De Japanse uitgever Oink games staat bekend om zijn compacte spelletjes, die weliswaar steeds prachtig zijn vormgegeven en vaak unieke spelmechanieken of thematieken bevatten. En dat is voor DroPolter niet anders. Het is een partyspel waarin behendigheid én snelheid centraal staan. Je begint met vijf kleine voorwerpen in je hand (sleutels, een koekje, een ring,…) en zodra een kaart wordt omgedraaid, race je om precies de juiste items uit je hand te laten vallen zonder een fout te maken om dan als eerste de geestfiguur te nemen. Wie iets fout doet, mag opnieuw beginnen, maar dan zal een andere speler je waarschijnlijk al te snel af zijn. De twist is dat, de winnaar van een ronde een klein belletje krijgt, en ook dat belletje mag je niet laten vallen, want in tegenstelling tot de vijf andere voorwerpen krijg je dat niet terug. Het doel van het spel is namelijk om als eerste 5 van zulke belletjes te verzamelen, doe je dat, dan win je DroPolter. Het is daardoor een simpel maar ook hectisch en hilarisch partyspelletje, perfect voor de eindejaarsperiode.

Top 5 van 2025

En nu beginnen we aan het echte werk.

Nummer 5. Bomb Busters

Spiel des Jahres 2025 én de Nederlandse Spellenprijs 2025 familiespellen-categorie, Bomb Busters is een waar prijzenbeest, en terecht. Bomb Busters is een coöperatief logisch deductiespel dat spanning en teamwork combineert op een manier die zowel kinderen als ervaren spelers kan boeien.

Jullie zijn een team dat bommen onschadelijk moet maken, maar je weet niet precies welke draden gevaarlijk zijn. Elke speler heeft een aantal draden en anderen moeten via hints en redenering raden welke veilig zijn om te knippen en welke niet. Je mag slechts een bepaald aantal fouten maken want elke fout brengt je dichter bij ontploffing, en als je per ongeluk een rode draad knipt, ja dan is het gegarandeerd BOOM.

Wat het spel echter interessant maakt, is dat het een campagnespel is met in totaal 66 missies! Elke missie heeft net iets wat andere regel-twists. Die zorgen voor variatie, moeilijkheid en het gevoel dat je echt samen iets opbouwt, en als team sterker en beter wordt.

Het spel dwingt de spelers om creatief samen te werken, want communicatie is essentieel maar je mag geen woorden gebruiken. Het daagt je uit om non-verbaal te denken, en je acties voor zicht laten spreken. Dat element tilt de complexiteit en de ervaring naar iets intensers dan bij menig ander coöperatief puzzelspel.

Nummer 4. Skull

Soms kunnen kleine simpele spellen een krachtige speelervaring opleveren. Skull is een minimalistisch blufspel verpakt in schijven: rozen versus doodskoppen. Elke speler plaatst zijn schijven verborgen, en dan begint het wedden: hoeveel schijven geloof je dat je kunt omdraaien zonder een doodskop te openbaren? Je praat, je lacht, je zet in, en de spanning bouwt zich op alsof je pokert met 20 euro inzet, maar dan zonder geld.

De componenten zijn uiteindelijk simpel, en je kan, als je wil, ook Skull spelen met speelkaarten of zoals de inspiratie met bierkaartjes. Maar toch loont het de moeite om het spel aan te schaffen, want ondanks dat ze simpel zijn, zijn de componenten erg mooi vormgegeven.

De compactheid en simpele regels maken het ook een ideaal spel om mee te nemen naar een familiefeest, waarvan er nu wel enkele zitten aan te komen. Maar let op, iedereen moet wel in de mood zijn voor een potje pittig gebluf.

Nummer 3. Dominion (Second Edition)

Dominion is een klassieker, die ik lang links heb laten liggen. Maar door mijn groeiende appreciatie voor deckbuilding dankzij spellen zoals De Zoektocht naar El Dorado (nummer 1 van 2024) en Star Realms (waarover later meer, spoilers!), heb ik me er dit jaar (na eerdere ervaring met de light versie Het Koninkrijk Dominion) toch aan gewaagd. En het moet gezegd zijn, Dominion blijft deckbuilding op z’n zuiverst. Je begint met niets dan zwakke kaarten, en via slim inkopen bouw je een kaartenmotor waarmee je steeds krachtiger wordt. Ook is het een race naar de overwinning, waarbij de eindcondities door alle spelers beïnvloed kunnen worden, en dan hoop je natuurlijk dat je je eigen motor op volle toeren kan laten draaien voor iemand anders er een eind aan maakt.

Met het basisspel kom je aan variabiliteit al een eind, maar dankzij de klassieke natuur van dit spel heb je meteen ook vandaag de dag al jaren aan uitbreidingen tot je beschikking moest je daar toch op uitgekeken raken. En ja, anno 2025 gebruiken vele andere spellen deckbuilding als mechanisme in een grotere pool met allerlei andere mechanismen erbovenop, maar in zijn puurheid is Dominion in mijn ogen nog niet overtroffen.

Nummer 2. Heat: Pedal to the Metal

Over racen gesproken, hier is hij weer. Heat: Pedal to the Metal pronkte vorig jaar nog op nummer 3 en is nu onze sterkste stijger met de huidige nummer 2 positie 🙂

Om niet in herhaling te vallen met vorig jaar focus ik even op de nieuwe uitbreiding die dit jaar verschenen is. In de Heat: Tunnel Vision uitbreiding zitten, zoals bij de vorige uitbreiding, twee nieuwe spannende racebanen: de Spaans Grand Prix en het Nederlandse Zandvoort, beide met het nieuwe concept “chicanes”, scherpe bochten die het bochten plannen moeilijker maken. De Spaanse track introduceert bovendien tunnels, waarbinnen je geen kaarten kan afleggen.

Daarnaast kan je nu deelnemen aan het 1965 Championship seizoen ****en heb je nieuwe upgrades met het “aansluiting” concept waarmee je tactisch sneller kan aansluiten op voorliggende tegenstanders.

De nieuwe elementen zijn niet wereldschokkend, en deze uitbreiding valt dan ook eerder in de categorie van meer van hetzelfde. Maar mits datgene goed is, klagen we zeker niet. De extra elementen zorgen gewoon voor nog meer variatie, waardoor je op een spel dat al heel veel variatie had, zeker niet uitgekeken geraakt. Heat: Pedal to the Metal, met of zonder uitbreidingen, blijft een topper, zowel solo als in groep.

Nummer 1. Moon Colony Bloodbath

Moon Colony Bloodbath is bruut, chaotisch, briljant. Je bouwt aan een kolonie op de maan met mijnen, boerderijen, onderzoek, gebouwen, maar het is geen idyllisch maanparadijs. Elke beurt wordt een kaart van een gedeelde stapel getrokken. Deze stapel is er een van voornamelijk miserie, en bovendien is het een stapel die groeit: er komen steeds meer rampkaarten bij zoals storingen, lekken, ongelukken én op hol geslagen robots, die meteen in het spel komen. Die miserie kost je handenvol kolonisten. De dreiging bouwt constant op, want eens je zonder kolonisten valt is het game over. Je wordt dus gedwongen steeds keuzes te maken: hoe lang zet ik nog in op uitbouw versus me te wapenen tegen al dat onheil.

Het gedeelde deck is redelijk uniek aan het spel: elke speler kan hier eigen perkkaarten aan toevoegen die iets opleveren, maar evenzozeer voegt er iemand meer onheil toe. Er is sabotage, er is samenwerking, maar bovenal is er constante onzekerheid. Wanneer de gebeurtenisstapel op is, of wanneer een kolonie helemaal zonder overlevenden valt, stopt het spel, en de winnaar is degene met de meeste overlevenden.

Het spel vindt de juiste balans tussen strategie en chaos, en dat gepaard met een quirky retro-futuristische artwork, dat erg old-skool aanvoelt, maar eigenlijk wel goed past bij de bevreemde beleving die dit spel is. De maker, Donald X. Vaccarino, heeft hier naast Dominion dus nog een plek in deze top te pakken, en terecht de eerste.