Wim Le Page @wimlepage

Ook in 2025 blijft menig spel voorzien van een robuuste solo modus, en hebben we dus naast de 2025 Top 5 bordspellen voor 3 of meer spelers en de 2025 Top 5 bordspellen voor 2 spelers, ook deze lijst voor de solospeler met aan te raden klassiekers en nieuwkomers van 2025.

We beschouwen hierbij zowel specifiek pure solospellen als spellen met een officiële solomodus.

Eervolle vermeldingen

Palm Island

Palm Island is een solospel dat letterlijk in je handpalm past, je hebt geen tafel nodig. Dat maakt het een erg compact spelletje om mee te nemen en overal speelbaar. Je speelt met slechts 17 kaarten die je draait en roteert om grondstoffen te verzamelen en gebouwen te upgraden. Elke kaart heeft vier verschillende toestanden (voor/achter, boven/onder), en door slim te upgraden en grondstoffen te beheren probeer je in acht rondes zoveel mogelijk punten te scoren. Het is een voortdurende balans tussen directe voordelen en langetermijnplanning.

Het spel bevat Feat-kaarten: prestatiedoelen die, eenmaal behaald, permanent aan je deck kunnen worden toegevoegd voor nieuwe speciale vaardigheden. Dit zorgt voor progressie over meerdere sessies. Palm Island is ontworpen als solospel (hoewel er ook coöp- en competitieve varianten zijn), en dat voel je ook in de vlotheid van het spelen. Sessies duren 10-20 minuten, ideaal tijdens wachttijden, in het openbaar vervoer, of waar dan ook. Voor solospelers die een compact, maar toch diep spel zoeken dat echt overal gespeeld kan worden, is dit een must-have.

Maar wil je het toch nog een tikkeltje complexer, dan is er de opvolger Palm Lab, waar het fundament van Palm Island verder wordt ontwikkeld. Nu zit je in een mysterieuze laboratoriumomgeving. Hier experimenteer je met het creëren van unieke monsters en krachtige apparaten, terwijl je zorgvuldig je middelen beheert. De gameplay is nog steeds gebaseerd op het draaien van kaarten uit je stapel, maar voegt nu een gevaarmeter toe die de stabiliteit van je experimenten aangeeft. Het spel presenteert intensievere strategische keuzes dan Palm Island, ideaal als step up als je net iets minder chill aan de slag wil.

Café Baras

Capybaras zijn al langer populaire diertjes, maar onlangs was er toch een lichte hype rond (die ondertussen alweer wat uitgedoofd is) en vond je de diertjes overal. Echter lang daarvoor was ik al een trouwe fan van dit chille knaagdier. Combineer dit beestje met cosy gaming en je hebt iets dat mijn aandacht trekt. Café Baras is een kaart-drafting tableau-building spel waarin je als capybara een gezellig café bouwt. Dat is een mondvol, maar klinkt moeilijker dan het is.

In het spel speel je kaarten uit je hand in je café (het tableau-building gedeelte) om drankjes, eten en decoratie toe te voegen, of om klanten te bedienen en geld te verdienen. Voldoe je volledig aan de wensen van een klant, dan wordt deze een vaste klant die extra eindpunten oplevert. Nieuwe kaarten verkrijg je uit een open markt (het drafting gedeelte).

Het spel heeft in de Nederlandse versie een officiële solomodus (origineel ontstaan uit de community). Hoewel de regels voor mij iets duidelijker kunnen, speelt het wel vlot eens je ermee weg bent. Het is voornamelijk een punten sprokkel spel en zo iets prefereer ik meestal solo. Het schattige capybara-thema en de knusse artwork van Cindy Monroy maken dit tot een cosy solo-ervaring. Sessies duren ongeveer 20-30 minuten.

Beacon Patrol

Van het tegellegspel bij uitstek Carcassonne bestaat er ondertussen ook al een solo-/ coöperatieve variant in Carcassonne De Mist. Maar door het spoken aspect is hier ook een zeker dreigend aspect aan. Wil je het iets chiller, dan is er Beacon Patrol, een coöperatief tegelplaatsing spel waarin je als kustwacht-kapitein de Noordzeekust verkent en bakens en vuurtorens inspecteert. Je plaatst tot drie tegels per beurt, beweegt je schip, en probeert een zo compleet mogelijke kaart te maken. Tegels moeten aan alle kanten matchen en je hebt beperkte bewegingstokens die je zo efficiënt mogelijk dient te gebruiken. De solomodus is identiek aan het multiplayer-spel, met één verschil: je kan een tegel bijhouden voor de volgende beurt in plaats van ruilen met teamgenoten. Dit maakt dit spel een pure puzzel-ervaring. Het spel is ontspannend en heeft een rustige zee-esthetiek. Je scoort punten voor volledig verkende tegels en solo vergelijk je je score met thematische rangen (van Cadet tot Grand Admiral). Met twee mini-uitbreidingen al in de doos (Pier en Windmolen tegels), is er voldoende variatie (en moest je niet genoeg krijgen is er ook al een uitbreiding). Sessies duren 15-30 minuten. Perfect voor solospelers die een kalme maar strategische puzzel-ervaring zoeken.

Patchwork (Automa)

Patchwork is een klassieker en bestaat al lang. Het is een cosy abstract tweespeler-puzzelspel waarin je Tetris-achtige lapjes stof verzamelt om je deken te vullen. Je koopt lapjes met knopen (valuta én punten), plaatst ze op je persoonlijk bord, en probeert gaten te minimaliseren.

Het originele spel bevatte geen officiële solomodus, maar is sinds 2018 wel apart te verkrijgen met de Patchwork: Automa. Deze voegt een elegante solo-tegenstander toe via een eenvoudige kaartgestuurd mechanisme. De automa neemt lapjes volgens voorspelbare patronen, wat tactische beslissingen mogelijk maakt maar met net genoeg variatie om interessant te blijven. De automa is makkelijk te runnen en verstoort de vlotte gameplay niet. Het solospel behoudt alle strategische diepgang van het origineel: timing van inkomen, efficiënte plaatsing, en het voorspellen welke lapjes beschikbaar blijven. Hoewel het een abstract spel is, is er toch thematiek. Toegegeven, deze is opsmuk, maar is wel echt een toegevoegde waarde die voor mij het spel wel maakt, want zonder is de cosyness verdwenen. Spelsessies duren ongeveer 20-30 minuten.

Top 5

Op naar het echte werk, met de top 5 van 2025.

Nummer 5. Forest Shuffle Exploration

Forest Shuflle is opnieuw een prijswinnend spel waar je je eigen bos opbouwt met dieren, bomen en planten, en dit door kaarten te kiezen en slim te positioneren. Forest Shuffle is in de basis een multiplayer-spel, en de open ruimte creëert wel een interessante interactie. Maar het basis mechanisme van kaarten positioneren en combo’s bouwen is an sich een solo activiteit.

De Exploration-uitbreiding voegt een officiële solomodus toe. Hier speel je met een Automa-deck, dat je uitdaagt met 12 unieke opdrachten. Je probeert specifieke doelen te behalen, zoals het verzamelen van bronnen of het verkennen van grotgebieden. Tijdens het spel voert een Automa acties uit die je strategie kunnen beïnvloeden, waardoor je voortdurend moet nadenken over je zetten. Naast de solo modus voegt de uitbreiding ook grotten toe als nieuwe speelmechanisme, plus nieuwe dieren en planten die extra scoringsmogelijkheden bieden, dus ook voor een niet-solospeler valt er iets te rapen. Het is en blijft echter wel een puntensprokkelspel, waardoor het iets lager scoort in mijn top. Het puntentellen zelf is ook een gedoe, maar gelukkig is er een intelligente app ontwikkeld waarmee je je speelveld kan scannen om de puntentelling deels automatisch uit te rekenen. De sterkte ligt echter in het opbouwen van je eigen bos, wat altijd aan het einde van een spel, bij het overschouwen van je werk een aangenaam gevoel geeft, zeker als je de opdrachten hebt kunnen vervullen. Sessies duren ongeveer 30-45 minuten.

Nummer 4. Star Realms: Frontiers

Star Realms kwam al voorbij in onze 2025 Top 5 voor 2 spelers, maar met de Frontiers versie heb je een standalone versie van het deckbuilding ruimtevaartspel aangevuld met volledige officiële solo- en coöperatieve regels.

In de solomodus speel je tegen Challenge Cards: grote vijandige bosses met unieke aanvalsmechanismen en meerdere gezondheidsbalken. De Dimensional Horror bijvoorbeeld is meedogenloos vanaf het begin. Als je deck niet snel genoeg draait, ben je verslagen voordat je schade kunt toebrengen. Het basisspel blijft hetzelfde: verzamel handel om schepen te kopen, gebruik combat om te aanvallen. De bosses gedragen zich echter compleet anders dan menselijke tegenstanders, wat frisse uitdagingen creëert, ook voor een doorwinterde Star Realms-speler. Frontiers bevat bovendien een volledig nieuw deck van 80 kaarten met krachtigere effecten en grotere combo’s dan het origineel, dus ook niet solo een top versie. Met acht verschillende Challenge Cards is er voldoende variatie voor meerdere sessies. Spelsessies zijn snel (20-30 minuten), perfect voor een vlotte solo-ervaring. Voor deckbuilding-liefhebbers die solo willen spelen is dit in mijn ogen een no-brainer.

Nummer 3. The Lord of the Rings: The Card Game – Revised Core Set

Aan nieuwe Lord of the Rings-gethematiseerde spellen het afgelopen jaar geen gebrek (zie ook verder 🙂). Door het verhuizen van de licenties errond is er precies een ware stormloop aan ontketend in de bordspelwereld. Deze klassieker echter, dat is al een oude knakker. De Revised editie dateert al van 2019, terwijl de originele editie zelf al sinds 2011 te spelen valt. Het spel is dus al aan het puberen.

Ik was er echter niet van het eerste uur bij, en heb slechts begin dit jaar kennisgemaakt met het spel, en bij uitbreiding het genre van de Living Card Games, waar bijvoorbeeld het ook populaire Arkham Horror toe behoort. Een Living Card Game, ook wel LCG, is een kaartspel waarbij spelers vaste uitbreidingen met kaarten kopen, waardoor ze altijd toegang hebben tot dezelfde inhoud. Dit in tegenstelling tot traditionele Trading Card Games, oftewel TCG, denk Magic, Pokémon en recent Lorcana, waarbij spelers afhankelijk zijn van de kans om zeldzame kaarten te verkrijgen, wat zorgt voor een ongelijke speelervaring en waar vaak het verzamelen eerder dan het spelen primeert. In dat opzicht lijkt een LCG eerder op een gewoon bordspel met uitbreidingen, dus om dat nu noodzakelijk als een apart concept te bestempelen is misschien vreemd. Maar het aspect komt waarschijnlijk uit de overeenkomst met TCG’s die ze wel hebben, en dat is het samenstellen van een deck voorafgaand aan het spelen. Dit in tegenstelling tot het deck-building mechanisme (denk Dominion) waar je je kaartendeck tijdens het spelen samenstelt en aanpast.

The Lord of the Rings: The Card Game is een coöperatief spel waarin je helden samenstelt en queestes onderneemt in Midden-aarde. Het spel draait om het balanceren tussen “questen” (om scenario’s te voltooien) en gevechten (om vijanden af te weren). Je bouwt decks uit verschillende sferen (Leadership, Lore, Spirit, Tactics) en speelt kaarten om je persoonlijke fellowship te versterken.

De Revised Core Set bevat genoeg materiaal voor uitdagende solo-play direct uit de doos, met meerdere scenario’s en een, in de revised versie nieuwe, campagnemodus die scenario’s aan elkaar koppelt. Elke beurt moet je beslissen welke personages je inzet voor de quest en welke je reserveert voor verdediging, wat tactische diepgang creëert. Als solospeler kan je je wagen aan strategische deckbuilding of gewoon met een pre-built deck genieten van de narratieve campagne. Met vele uitbreidingen beschikbaar is dit een spel dat je jarenlang bezig kan houden. Sessies duren 30-60 minuten per scenario, langer voor campagnes.

Nummer 2. The Lord of the Rings: Fate of the Fellowship

Waar The Card Game hierboven een puberende knakker is, is The Lord of the Rings: Fate of the Fellowship vers van de pers, maar meteen ook enorm populair. Nu zit er in deze nieuweling echter weliswaar een nog oudere knakker verborgen, het is namelijk een coöperatief spel gebaseerd op Matt Leacocks Pandemic-systeem. Pandemic dat al uitkwam in 2008 is al bijna meerderjarig. Maar heel veel van de orginele pandemic blijft er nu echt niet over (iets meer ten opzichte van een ander Pandemic spel, Fall of Rome uit 2018).

In Fate of the Fellowship ben je een deel van de fellowship die Frodo moet beschermen tegen Saurons troepen en de Nazgûl. Het spel combineert handmanagement, gevechten op iconische locaties, en het ontwijken van Saurons zoekende Oog. De inbegrepen solomodus speel je met een team van vier karakters plus Frodo en Sam. Elke speelbeurt is slechts een van je karakters aan zet, en heb je ook Frodo en Sam voor een enkele bonus actie.

Legers orks verplaatsen zich over de kaart van Midden Aarde, en ook Nazgul vliegen gretig rond. Je dient 4 doelstellingen te halen, met als laatste doelstelling steeds het vernietigen van de ring.

Met in totaal 24 verschillende doelstellingen, 14 events en 13 speelbare personages kan elk spel een heel andere uitdaging bieden. Deze variatie zorgt voor hoge herspeelbaarheid, en de goed uitgewerkte doelstellingen zorgen dat de thematische setting van Midden-aarde tot leven komt. Waarbij The Card Game je het gevoel geeft van een moeilijk reis in meer detail, biedt Fate of the Fellowship eerder een epischer helicopterperspectief op gebeurtenissen en de wereld van Lord of the Rings. De prachtig vormgegeven kaart van Midden Aarde die als speelveld dient alsook de artwork op de kaarten en bedrukte meeples, samen met een van de coolste kartonnen dice towers in de vorm van Barad-dûr, maken dit ook visueel een topervaring. Spelsessies duren ongeveer 60-90 minuten, wat aan de lange kant is. Maar als je de plek hebt om het opgesteld te laten staan kan je het prima over meerdere sessies spelen.

Nummer 1. Imperium: Classics

Een deckbuilding-beschavingsspel waarin je één van acht historische naties leidt, van primitieve stammen tot machtige beschavingen. Je bouwt je deck op, ontwikkelt je natie van barbarij naar beschaving, en verzamelt overwinningspunten via kaarten en territorium. Elke natie heeft een uniek asymmetrisch deck dat een andere speelstijl vraagt. Je kan het spel ook multi player spelen maar daar is het voor mij een net wat te zware en te lange ervaring voor. Maar Impariun bevat ook een super krachtige officiële solomodus. Deze gebruikt een bot-tegenstander met eigen kaarten en beslisbomen. De bot volgt voorspelbare patronen, wat tactische planning mogelijk maakt maar zonder de psychologische bluf van een menselijke tegenstander. Spelsessies duren 60-90 minuten en vereisen strategisch denken over je deck-evolutie. Er is ook een practice-modus zonder bot waarin je gewoon probeert 50+ punten te scoren, ideaal om een nieuwe natie te leren kennen. Voor solospelers die van beschavingsspellen en deckbuilding houden, biedt dit een solide uitdaging.

Krijg je niet genoeg van de klassieke beschavingen zijn er ook nog standalone uitbreidingen in de vorm van Imperium: Legends en Imperium: Horizons voor nog meer variatie en uitdaging.

Maar waar ik vooral naar uitkijk is de variant van het Imperium-systeem in het spel Star Trek Captain’s Chair dat in 2026 eindelijk in Europa beschikbaar gaat komen, met wat geluk ineens met twee uitbreidingen! Op die manier combineer je een fantastisch spelmechanisme met een franchise die me nauw aan het hart ligt. De reviews zijn bovendien lovend, ik kan niet wachten! Dit is bijna een garantie voor de top 2026 😊 maar who knows!

Tot volgend jaar.